Πέμπτη, 23 Φεβρουαρίου 2017



After being opened for a few months, Europe closed its borders in March 2016 again, leaving thousands of refugees trapped in Greece, where most of them continue to live under poor conditions. Although many refugees have to live in tents in the cold winter, Germany and other EU member states want to start deporting refugees back to Greece starting in March 2017. While some activists try to support refugees in Greece by delivering aid, others try to support refugees by helping them cross the border.
wp-1483862504548.jpgImage: Refugee detention camp Moria at Lesvos, Greece
Written by Riot Turtle
I have been working with refugees in Greece regularly for about a year now (and before that I worked with refugees in Germany, Austria, Slovenia, Croatia and Serbia) and it was a pretty tough job. I met a lot of great people, but the border regime and the way people are treated in most European countries is totally unacceptable. I remember being in the Idomeni refugee camp as the EU-Turkey deal was implemented. I drunk a cup of tea that morning with a friend from Palmyra (Syria) and he told me he was scared that one day the EU might extend the deal, and could start sending back people who where already in Greece before the deal was implemented. I looked in his eyes and I saw the fear. The fear I saw so many times before and since I started working on the Balkan route.
photo_2017-01-17_09-02-22Image: Refugees trying to keep warm in Thessaloniki, Greece.
That is the hardest part about working with refugees – watching the way politicians treat people. The shame and anger about the refugee policies of EU member states makes it a tough job; the drownings at sea, the militarisation of the border regimes in many EU countries, the misery people have to live in, the export of arms by EU corporations (backed by EU governments), trade treaties that makes life economically unviable in many countries outside Europe. EU policies are an act of structural violence against millions of people. 
EU policies makes my work with Cars of Hope for and with refugees into a balancing act. As an activist, I decided to support refugees in Greece and other European countries. This work takes all of my time, which means I don’t have a lot of time left to fight against the increasing number of deportations of refugees from Germany or to fight against the border regimes of many other European countries. The things I do the most involve organising aid missions for our work with refugees in Greece. Collect money, organize infrastructure, find out whats needed most at the moment, and then a Cars of Hope group will travel to Greece or somewhere else. Last but not least of course the work on the ground along the Balkan route: buying and distributing food, sanitary products and other things that are needed. We do what we can but its still not enough. The circumstances in which people have to live in are inhumane, and there are so many of them who are forced to live under these conditions.
Two videos about our work on the Balkan route in 2015 (Film from January 2016):

Πέμπτη, 9 Φεβρουαρίου 2017



Hungary's border fence (Photo: Freedom House)
The EU rightly spoke out against Donald Trump's entry ban on asylum seekers from Syria. But its own track record leaves much to be desired.
EU foreign policy chief Federica Mogherini said on Monday (30 January) that the EU would continue to host refugees.
  • The EU talks endlessly about solidarity. But in reality, solidarity does not exist except among the nameless volunteers on the ground. (Photo: MSF)
"It's our identity: we celebrate when walls are brought down and bridges are built," she said in a tweet.
Her comments appeared the same day a young man from Pakistan suffocated to death in a tent at the Moria camp on the Greek island of Lesbos. He was trying to keep warm. It was the third death at the camp in a week.
The misery of people is well documented in so-called hotspots set up by the EU in both Italy and in Greece. The conditions are so bad that many, including Syrian refugees, have volunteered to return to Turkey from the Greek islands.
The EU blames the Greek government. The Greek government blames EU states for not relocating asylum seekers and for sealing off the Western Balkan route.

Κυριακή, 5 Φεβρουαρίου 2017



Η επιθυμία πολλών κρατών να εμποδίσουν τους πρόσφυγες και μετανάστες από το να εισέλθουν στο έδαφός τους έχει οδηγήσει στην ανέγερση ολοένα και περισσότερων τειχών σε όλο τον κόσμο, όπως αυτό που επιθυμεί να ανεγείρει τώρα ο νέος Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ στα σύνορα με το Μεξικό.
Το 1989 οπότε έπεσε το Τείχος του Βερολίνου υπήρχαν 16 τείχη που προστάτευαν τα σύνορα των κρατών. Το 2016 η ερευνήτρια Ελίζαμπεθ Βάλετ του πανεπιστημίου του Κεμπέκ κατέγραψε 66, τα οποία έχουν κατασκευαστεί για να αποθαρρύνουν τους πρόσφυγες και τους μετανάστες, αλλά και για λόγους ασφαλείας.
Από το 2006 ως το 2010 οι ΗΠΑ έβαλαν συρματόπλεγμα σε μήκος 1.000 χιλιομέτρων στα σύνορά τους με το Μεξικό, σε μια προσπάθεια να περιορίσουν την είσοδο παράτυπων μεταναστών και τη διακίνηση ναρκωτικών. Αυτός ο φράχτης, που είναι εξοπλισμένος με προβολείς και κάμερες παρακολούθησης, έχει ονομαστεί «κουρτίνα τορτίγια».
Το 2015, την ώρα που περισσότεροι από ένα εκατομμύρια πρόσφυγες έφταναν στην Ευρώπη από τη Μέση Ανατολή για να γλιτώσουν από τον πόλεμο, τα αντιμεταναστευτικά μέτρα αυξάνονταν, τόσο στα Βαλκάνια, όσο και στις χώρες στις οποίες επιθυμούσαν να εγκατασταθούν οι πρόσφυγες.
Ουγγαρία: Πρόκειται για μια από τις βασικότερες χώρες διέλευσης των προσφύγων και των μεταναστών. Η κυβέρνηση του συντηρητικού πρωθυπουργού Βίκτορ Ορμπάν αποφάσισε τον Σεπτέμβριο του 2015 να τοποθετήσει ένα συρματόπλεγμα ύψους τεσσάρων μέτρων και μήκους 175 χιλιομέτρων στα σύνορά της με τη Σερβία και στη συνέχεια τον Οκτώβριο έκανε το ίδιο στα σύνορά με την Κροατία.
Σλοβενία: Η χώρα τοποθέτησε συρματόπλεγμα μήκους περίπου 150 χιλιομέτρων στα σύνορά της με την Κροατία, το μήκος των οποίων φτάνει τα 670 χιλιόμετρα.
Αυστρία: Η κυβέρνηση αποφάσισε τον Δεκέμβριο του 2015 να ξεκινήσει την κατασκευή ενός φράχτη 3,7 χιλιομέτρων με στόχο να εμποδίσει την παράνομη είσοδο προσφύγων και μεταναστών από τη Σλοβενία. Ο φράχτης ολοκληρώθηκε τον Ιανουάριο του 2016.
ΠΓΔΜ: Η χώρα τοποθέτησε ένα συρματόπλεγμα στα σύνορά της με την Ελλάδα, κοντά στην πόλη Γευγελή.
Βουλγαρία: Η χώρα, που είχε τοποθετήσει έναν φράχτη μήκους 30 χιλιομέτρων στα σύνορά της με την Τουρκία, αποφάσισε πέρυσι να τον παρατείνει.
Ελλάδα: Ήδη από το 2012 η χώρα είχε τοποθετήσει έναν φράχτη μήκους περίπου 10,3 χιλιομέτρων κατά μήκος του ποταμού Έβρου στα σύνορα με την Τουρκία, ένα από τα πιο πολυσύχναστα περάσματα των προσφύγων και των μεταναστών.
Γαλλία: Η κυβέρνηση ολοκλήρωσε τον Δεκέμβριο του 2016 την κατασκευή κατά μήκος του αυτοκινητόδρομου του Καλαί που οδηγεί στο λιμάνι ενός τείχους με στόχο να εμποδίζει τους πρόσφυγες και τους μετανάστες να μπαίνουν κρυφά σε φορτηγά και να προσπαθούν να περάσουν στη Βρετανία.
Ισπανία- Μαρόκο: Οι ισπανικοί θύλακες Θέουτα και Μελίγια, τα μοναδικά χερσαία σύνορα της Ευρώπης στη Βόρεια Αφρική, είναι περικυκλωμένοι με συρματόπλεγμα. Πολλοί πρόσφυγες και μετανάστες έχουν χάσει τη ζωή τους προσπαθώντας να το περάσουν.
Ισραήλ- Αίγυπτος: Το Ισραήλ ολοκλήρωσε το 2014 την κατασκευή ενός φράχτη μήκους 242 χιλιομέτρων κατά μήκος των συνόρων του με την Αίγυπτο, ένα πέρασμα που χρησιμοποιούσαν πολλοί Αφρικανοί παράτυποι μετανάστες και διακινητές ναρκωτικών. Τους τελευταίους μήνες ο φράχτης αυξήθηκε σε ύψος περνώντας από τα 5 στα 8 μέτρα.
Ινδία- Μπανγκλαντές: Από το 1993 ως το 2013 η Ινδία ανήγειρε ένα τείχος μήκους σχεδόν 4.000 χιλιομέτρων γύρω από το Μπανγκλαντές προκειμένου να αντιμετωπίσει την παράνομη μετανάστευση και την είσοδο στο έδαφός της ένοπλων ομάδων και λαθρεμπόρων.


Τετάρτη, 18 Ιανουαρίου 2017


Ο «φράχτης», το πέρασμα από τα παγωμένα νερά του ποταμού, η πολύωρη παραμονή στο ύπαιθρο και ειδικότερα σε δύσβατες περιοχές, οι αντίξοες καιρικές συνθήκες, σε συνδυασμό με τη σωματική εξάντληση, από τη διαδρομή χιλιομέτρων που πραγματοποιούν οι ξεριζωμένοι, σε πολλές περιπτώσεις προκαλούν το θάνατό τους. Την Κυριακή, ανασύρθηκε νεκρός άνδρας ηλικίας περίπου 30 χρόνων, η σορός του οποίου ανιχνεύτηκε από συνοριοφύλακες μέσω θερμικής κάμερας. Πρόκειται για μετανάστη ή πρόσφυγα ο οποίος έχασε τη ζωή του πιθανότατα από υποθερμία, με το άψυχο σώμα του καλυμμένο με ένα μέτρο χιόνι κοντά στο ποτάμι, στην ευρύτερη περιοχή των Φερών. Ο εντοπισμός της σορού του άνδρα οδήγησε στη διάσωση ενός άλλου ξεριζωμένου, ο οποίος εμφάνιζε έντονα συμπτώματα υποθερμίας.
Ειδικότερα, κατά τη διάρκεια της επιχείρησης ανάσυρσης της σορού, που πραγματοποιήθηκε με τη συνδρομή και της Πυροσβεστικής, εντοπίστηκαν από τους συνοριοφύλακες δύο διακινητές και εφτά αλλοδαποί, ένας από τους οποίους μετά βίας μπορούσε να κινηθεί καθώς τα βρεγμένα του ρούχα είχαν παγώσει πάνω του. Χάρη στην άμεση διακομιδή του στο Νοσοκομείο Αλεξανδρούπολης, όπου νοσηλεύεται φρουρούμενος, διέφυγε το θάνατο. Σημειώνεται πως από την αρχή του 2017 έχουν καταγραφεί ήδη δύο περιστατικά θανάτου και δύο υποθερμίας μεταναστών ή προσφύγων, αριθμός που ενδέχεται να αυξηθεί δεδομένου ότι το χιόνι εξακολουθεί να καλύπτει τις περιοχές - περάσματα κοντά στο ποτάμι, καθιστώντας ιδιαίτερα δύσκολο τον εντοπισμό τυχόν θυμάτων από την κακοκαιρία.

Δευτέρα, 9 Ιανουαρίου 2017


Παγωμένη σορός 20χρονου Αφγανού εντοπίστηκε σε αγροτική περιοχή του Διδυμοτείχου
Παγωμένη σορός 20χρονου Αφγανού εντοπίστηκε σε αγροτική περιοχή του Διδυμοτείχου
Θύμα του δριμέος ψύχους φέρεται να ήταν ο 20χρονος Αφγανός που βρέθηκε σήμερα (03-01-16) το πρωί νεκρός σε αγροτική περιοχή του Διδυμοτείχου.
Σύμφωνα με πληροφορίες, ο νεαρός είχε περάσει τον ποταμό Έβρο μαζί με συμπατριώτες του και βράχηκε κατά το πέρασμα από την τουρκική στην ελληνική όχθη.
Έμεινε βρεγμένος και μέσα στο καταφύγιο που βρήκε η ομάδα των μεταναστών, σε μια καλύβα, κι ενώ η θερμοκρασία στην περιοχή ήταν στους -14 βαθμούς Κελσίου.
Τελικά δεν άντεξε και εξέπνευσε παγωμένος, ενώ την Αστυνομία ειδοποίησε συμπατριώτης του. Η σορός μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο Αλεξανδρούπολης.
Πρόκειται για το πρώτο περιστατικό ανεύρεσης πτώματος μετανάστη ή πρόσφυγα στην παρέβρια ζώνη για το 2017. Στη διάρκεια της περασμένης χρονιάς είχαν βρεθεί πέντε σοροί σε διάφορα σημεία κατά μήκος της όχθης του ποταμού. 


Κυριακή, 1 Ιανουαρίου 2017

HAPPY 2017...

A Palestinian protester, dressed as Santa Claus, holds a Palestinian flag during a protest against the Israeli barrier, in the West Bank village of Bilin near Ramallah
A Palestinian protester, dressed as Santa Claus, holds a Palestinian flag during a protest against the Israeli barrier, in the West Bank village of Bilin near Ramallah  
Παλαιστίνιος διαδηλώνει, ντυμένος Άγιος Βασίλης κατά του φράχτη που τοποθέτησαν οι Ισραηλινές αρχές, στο χωριό Μπιλίν της Δυτικής Όχθης. REUTERS / MOHAMAD TOROKMAN

Παρασκευή, 30 Δεκεμβρίου 2016


The global far right is tightening borders everywhere.

Two people walk towards metal bars marking the United States border where it meets the Pacific Ocean Wednesday, March 2, 2016, in Tijuana, Mexico. CREDIT: AP Photo/Gregory Bull


2016 was not a fun year. And if there is one symbol that sums it all up, it’s the wall.
Border walls certainly took a center stage in the U.S. presidential election. President-elect Donald Trump proposed the creation of a barrier wall along the U.S.-Mexico border in his very first speech as a presidential candidate. Since then, he has come back to that theme again and again and again.
Countries around the world have built more and more border walls since the end of the Cold War, especially in the last decade. One 2015 study found that of the 51 physical barriers built along borders since the end of World War II, approximately half were built between 2000 and 2014 alone. And the world’s interest in walls certainly hasn’t diminished over the past year. Instead, the global far right has only intensified its push for more border barriers.
From Mexico to Hungary to India, here are some of the walls that worried us in 2016 — and which we’ll be keeping an eye on next year.

A “big beautiful wall” along the U.S. — Mexico border

President-elect Donald Trump has repeatedly made a campaign promise to build out the border barrier between the United States and Mexico. His plan for the construction of a border wall, which he insists Mexico will pay for despite Mexican President Peña Nieto saying otherwise, would include some fencing along the 1,933 mile long shared border and an increased law enforcement presence to prevent irregular migration.
“We will build a great wall along the southern border,” Trump said during a rally in Phoenix in September. “And Mexico will pay for the wall,” adding that the wall would be “impenetrable, physical, tall, powerful, beautiful.”

Σάββατο, 24 Δεκεμβρίου 2016


Το προσφυγικό δράμα και τα τείχη που υψώνονται απέναντι στους κολασμέονυς της γης, σε δημιουργίες γνωστών Ελλήνων σκιτσογράφων

Πέμπτη, 22 Δεκεμβρίου 2016



Νέος «έξυπνος φράχτης» στην Ουγγαρία
Πηγή: με πληροφορίες από ΑΠΕ/Γαλλικό

Υπάρχουν άραγε «έξυπνοι φράχτες»; Δύσκολο να το πει κανείς. Οι Ούγγροι πάντως το τόλμησαν. Βάφτισαν «έξυπνο» τον καινούργιο φράχτη που υψώνουν στα σύνορα της χώρας τους με τη Σερβία. Δέκα χιλιόμετρα συρματόπλεγμα, τρία μέτρα ύψος, που προστίθενται στον ήδη υπάρχοντα φράχτη, τον «μη έξυπνο», μήκους 175 χιλιομέτρων. Πιθανότατα οι ονοματοδότες θυμήθηκαν τις «έξυπνες βόμβες» των πολέμων, κηρυγμένων και ακήρυχτων, που πλήγωσαν και εξακολουθούν να πληγώνουν την ανθρωπότητα τις τελευταίες δεκαετίες. Και είπαν να τους μιμηθούν. Σε κυνισμό. Διότι όσο έξυπνες ήταν οι βόμβες που σάρωσαν κατοικημένες περιοχές, και αγορές, και σχολεία, και νοσοκομεία, άλλο τόσο έξυπνος είναι ένας φράχτης που, αντί να αποτελείται από σκέτο αγκαθωτό συρματόπλεγμα, όπως τα παλιά «σύρματα στα λιβάδια», διαθέτει αισθητήρες κίνησης και θερμότητας, αλλά και κάμερες νυχτερινής όρασης. Αν εξοπλιστούν και με ηλεκτρικό ρεύμα, ώστε μετά τα πρώτα θύματα να παραδειγματιστούν οι υπόλοιποι πιθανοί «εισβολείς», ίσως τους αναβαθμίσουν, όσον αφορά την ονομασία τους, σε «διάνοιες» ή σε «ιδιοφυΐες».

Οπως και στην περίπτωση των βομβών, έτσι και με τον φράχτη, ή με οποιοδήποτε κατασκεύασμα των χεριών μας, η απόδοση ανθρώπινων πνευματικών γνωρισμάτων, όπως η εξυπνάδα, είναι ένας εξυπνακισμός που επιδιώκει να αμβλύνει τις εντυπώσεις και να απαντήσει προληπτικά στις επικρίσεις. Το επόμενο στάδιο θα είναι να τους αποδώσουμε και ψυχικά γνωρίσματα, και συναισθηματικές αρετές. Και να αποκαλούμε «ευαίσθητες» τις βόμβες ή «καλόβολες», και «αισθηματίες» τους φράχτες ή «φιλάνθρωπους». Είναι τόσο ισχυρή η ηγεμονία του κυνισμού, που ούτε κι αυτού του είδους τα βαφτίσια θα προκαλέσουν ιδιαίτερη έκπληξη.

Υπάρχουν, πάντως, άνθρωποι που υστερούν ακόμα και από έναν φράχτη είτε σε λογική είτε σε ευαισθησία είτε και στα δύο μαζί. Εχουμε κι εδώ στην Ελλάδα τέτοιους, και στην Ευρώπη ολόκληρη, και στις επικίνδυνα τραμπαλιζόμενες Ηνωμένες Πολιτείες βέβαια. Είναι όσοι δημεύουν τα κοσμήματα των προσφύγων, καθώς και όσα ευρώ ή δολάριά τους ξεπερνούν το όριο που θέτουν οι Ευρωπαίοι με την αυθαιρεσία του καλοζωισμένου.

Είναι επίσης όσοι αδειάζουν το Καλαί χωρίς έγνοια για τα ανήλικα που εξαφανίζονται κατά την εκκαθάριση ή κατόπιν, ένα στα τρία. Οσοι φοβούνται ότι τα προσφυγάκια μπορεί να μεταδώσουν το μικρόβιο της θλίψης, αν πάνε στο σχολικό κτίριο όπου φοιτούν τα δικά τους παιδιά. Οσοι δημαγωγούν και διχάζουν, ταΐζοντας τους ακροδεξιούς γύπες. Και φυσικά όσοι ονειρεύονται τη μια ή την άλλη εκδοχή του αυστραλιανού μοντέλου. Οπως οι Γερμανοί Χριστιανοδημοκράτες, που επιθυμούν την άμεση επαναπροώθηση στην «ασφαλή» Λιβύη όσων διασώζονται στο Αιγαίο. Ή όπως ο πρόεδρος της Τσεχίας, που προτιμά τον εγκλωβισμό των προσφύγων σε ακατοίκητα νησιά της Ελλάδας ή στην αφρικανική έρημο.

Σύρματα στα σύνορα. Ή μήπως σύρματα στα μυαλά μας;


Τετάρτη, 9 Νοεμβρίου 2016



Συνοριοφύλακες στον Εβρο
«Ανοίγουν την κάνουλα και μας στέλνουν κόσμο όποτε θέλουν», ισχυρίζεται ο πρόεδρος των Συνοροφυλάκων Εβρου Χρυσοβαλάντης Γιαλαμάς | ΜΟΤΙΟΝΤΕΑΜ/ ΒΑΣΙΛΗΣ ΒΕΡΒΕΡΙΔΗΣ
Ξενίζει η διατύπωση «άμυνα της συνοροφυλακής», όταν εμφανίζεται σε τίτλο θέματος για το προσφυγικό, και μάλιστα από το κρατικό πρακτορείο ειδήσεων («Ειδικό θέμα: Εβρος–οι διακινητές, τα περάσματα και η άμυνα της συνοροφυλακής»).
Δεν είναι όμως το μόνο που ξενίζει στο συγκεκριμένο, ανυπόγραφο, δημοσίευμα.
Αντί για τη σφαιρικότητα στην οποία μας έχει συνηθίσει τα τελευταία χρόνια το ΑΠΕ, το δημοσίευμα στηρίζεται εξ ολοκλήρου σε δηλώσεις του προέδρου των Συνοροφυλάκων Εβρου Χρυσοβαλάντη Γιαλαμά, χωρίς να προϊδεάζει ότι πρόκειται για συνέντευξη.
«Ανοίγουν την κάνουλα και μας στέλνουν κόσμο όποτε θέλουν», ισχυρίζεται ο κ. Γιαλαμάς, αναφερόμενος προφανώς στους Τούρκους, και μιλά για κατακόρυφη αύξηση της μεταναστευτικής ροής στον νομό μετά την απόπειρα πραξικοπήματος στην Τουρκία.
Επικαλούμενος στοιχεία εξαμήνου της ΕΛ.ΑΣ., μιλά για αύξηση 91% των συλλήψεων μεταναστών και προσφύγων και αναφέρει ότι οι πρόσφυγες «είναι ελάχιστοι, περίπου 10%», όταν είναι γνωστό πως την αρμοδιότητα να κρίνει ποιος είναι πρόσφυγας δεν την έχει φυσικά η συνοροφυλακή, αλλά η Υπηρεσία Ασύλου.
Ο Χρ. Γιαλαμάς αναφέρει επίσης πως «εδώ κάνουμε καλά τη δουλειά μας» και σημειώνει πως «οι αποτροπές καθημερινά είναι κυριολεκτικά εκατοντάδες».
Δεν διευκρινίζει όμως πώς συνάδουν οι αποτροπές με την υποχρέωση της συνοροφυλακής να τηρεί το προσφυγικό δίκαιο και το δικαίωμα των εκτοπισμένων να ζητούν άσυλο σε οποιαδήποτε χώρα.
Ούτε παρέχει διευκρινίσεις για τις καταγγελίες διεθνών οργανώσεων ότι συνεχίζονται στον Εβρο οι επιχειρήσεις άτυπων, βίαιων επαναπροωθήσεων, που παραβιάζουν κατάφωρα τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Είναι ορατή η προσπάθεια να δοθεί η εντύπωση μιας πολύ μεγάλης αύξησης της προσφυγικής και μεταναστευτικής ροής, όσο και της επιχειρησιακής ικανότητας των διακινητών.

Παρασκευή, 4 Νοεμβρίου 2016

[EN] OVER THE LINE Bulgaria Welcomes Refugees With Attack Dogs and Beatings

Photo: Valentina Petrova/AP Images
ABDUL BASHIR WAS resting when the police dogs came. He and 11 others were in the dense mountainous forest that joins Turkey and Bulgaria. They had just crossed to the Bulgarian side, for the second time in a month, stepping over the low-hanging wire that divides the two countries. The dogs came out of the woods behind them. Abdul Bashir saw one attack a man in his group, biting his shoulder and dragging him across the ground. The man was bleeding.

The Bulgarian border police arrived soon after the dogs. They ordered the refugees to keep their heads down. Then Abdul Bashir felt police kicking him and striking him on the back, head, and legs with batons and “something with electricity.” The police took the refugees’ money and cellphones before bringing them back to the border fence, where they beat and chased them some more. One of the border guards told the asylum seekers: “Don’t come again.” Then the police opened the gate and pushed the group through, back to Turkey.
Tall and skinny with dark wispy hair, Abdul Bashir told me his story as we sat on a cold, concrete wall outside one of three refugee centers in Bulgaria’s capital, Sofia. He curled up in a ball when he talked about the beatings. He had a far-off stare.
The first time he had tried and failed to cross the Bulgarian border with the same smuggler, he had been comparatively lucky: The police didn’t steal his money or phone. They only hit him once. He returned a week later, with a smaller group. This was when the police dogs found him. The exhausted refugees passed that night sleeping in the Turkish woods — it was early summer, still warm enough to do so — before making the three-hour drive back east to Istanbul. And then, two weeks later, the group returned to the border with the same smuggler and passed through the same woods from Turkey into Bulgaria, this time without a problem. What had changed?
What might have looked to Abdul Bashir like the luck of the draw was actually the outcome of systematic abuses. Abdul Bashir’s story matches those of numerous other refugees, as well as nongovernmental organizations, the European Union’s border agency, and sources on the border, including a Bulgarian border police translator and smugglers who work the route. Bulgaria’s border police are engaged in a game of questionable legality, both when they force asylum seekers out and when they let them in. They routinely use violence — not only to send particular asylum seekers away, but to make sure that the larger stream of refugees turns elsewhere. Unless the refugees pay.

Πέμπτη, 20 Οκτωβρίου 2016


Barack Obama's greatest legacy may be yet to come at the Leaders' Summit on refugees.

By Wolfgang Jamann

(Getty Images)

We all agree that the numbers are staggering: according to the UNHCR, on average, 24 people were forced to flee each minute in 2015, four times more than a decade earlier. At the last count, Greece alone was home to 57,000 displaced people, 40 per cent of them children.
But on what to do and who should do it is where agreement ends and polemics begin.

Closing borders or denying asylum undermines the rule of law that underpins the security and prosperity of Western states. They prove ineffective at solving the crisis and only reinforce the inhumane nature of such an approach. In fact, according to research by the Tent Foundation, 81 per cent of the public surveyed felt that arriving refugees deserved assistance yet many admit to not knowing how to help them.
Since 2011, seemingly endless rounds of talks to try to end the Syria conflict have taken place. If the recent New York Times article research is any indicator, a conflict of this nature now lasts on average a decade, twice as long as the one in Syria so far – clearly, the refugee numbers are not about to abate. So if closing the borders is wrong and peace talks have failed, what else might work?
A look at two diverse societies in the eye of the refugee storm (Lebanon and Germany) show that we humans really are more alike than we are different. They also show that embedding support for integration in welcome programmes and addressing host needs in fragile communities can help transform the refugee crisis into a beneficial relief opportunity.

Τετάρτη, 28 Σεπτεμβρίου 2016



Αποτέλεσμα εικόνας για international amnesty i welcome

Αριθμός ρεκόρ των ανθρώπων σε όλο τον κόσμο που έχουν αναγκαστεί να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους, αυτή τη στιγμή.

Ωστόσο,  αντί να ηγηθούν της προστασίας των προσφύγων  οι περισσότερες χώρες, κλείνουν τις πόρτες τους.
Τα πλουσιότερα έθνη του κόσμου αφήνουν μια χούφτα από χώρες να αντιμετωπίσουν μόνες τους τα σχεδόν 21 εκατομμύρια των πρόσφυγες όλου του κόσμου. Τα ισχυρά μέσα μαζικής ενημέρωσης και οι πολιτικοί παραποιούν την πραγματικότητα και τους αποκτηνώνουν, παρουσιάζοντας τους πρόσφυγες ως «παράνομους» ή απρόσωπους «εισβολείς» που αποτελούν «απειλή για την ασφάλεια».
Αποποιούνται της ευθύνης τους να προστατεύουν τους ανθρώπους που προσπαθούν να διαφύγουν από τη βία, τις διώξεις και τις συγκρούσεις. Και κάθε μέρα που περνά, η αναποφασιστικότητα και η αδράνεια τους προκαλούν τεράστια ανθρώπινη δυστυχία.
Αλλά αν δεν μπορούμε να βασιστούμε στους
πολιτικούς μας για να αλλάξουμε τον κόσμο,
θα το κάνουμε μόνοι μας