Πέμπτη, 20 Οκτωβρίου 2016


Barack Obama's greatest legacy may be yet to come at the Leaders' Summit on refugees.

By Wolfgang Jamann

(Getty Images)

We all agree that the numbers are staggering: according to the UNHCR, on average, 24 people were forced to flee each minute in 2015, four times more than a decade earlier. At the last count, Greece alone was home to 57,000 displaced people, 40 per cent of them children.
But on what to do and who should do it is where agreement ends and polemics begin.

Closing borders or denying asylum undermines the rule of law that underpins the security and prosperity of Western states. They prove ineffective at solving the crisis and only reinforce the inhumane nature of such an approach. In fact, according to research by the Tent Foundation, 81 per cent of the public surveyed felt that arriving refugees deserved assistance yet many admit to not knowing how to help them.
Since 2011, seemingly endless rounds of talks to try to end the Syria conflict have taken place. If the recent New York Times article research is any indicator, a conflict of this nature now lasts on average a decade, twice as long as the one in Syria so far – clearly, the refugee numbers are not about to abate. So if closing the borders is wrong and peace talks have failed, what else might work?
A look at two diverse societies in the eye of the refugee storm (Lebanon and Germany) show that we humans really are more alike than we are different. They also show that embedding support for integration in welcome programmes and addressing host needs in fragile communities can help transform the refugee crisis into a beneficial relief opportunity.

Τετάρτη, 28 Σεπτεμβρίου 2016



Αποτέλεσμα εικόνας για international amnesty i welcome

Αριθμός ρεκόρ των ανθρώπων σε όλο τον κόσμο που έχουν αναγκαστεί να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους, αυτή τη στιγμή.

Ωστόσο,  αντί να ηγηθούν της προστασίας των προσφύγων  οι περισσότερες χώρες, κλείνουν τις πόρτες τους.
Τα πλουσιότερα έθνη του κόσμου αφήνουν μια χούφτα από χώρες να αντιμετωπίσουν μόνες τους τα σχεδόν 21 εκατομμύρια των πρόσφυγες όλου του κόσμου. Τα ισχυρά μέσα μαζικής ενημέρωσης και οι πολιτικοί παραποιούν την πραγματικότητα και τους αποκτηνώνουν, παρουσιάζοντας τους πρόσφυγες ως «παράνομους» ή απρόσωπους «εισβολείς» που αποτελούν «απειλή για την ασφάλεια».
Αποποιούνται της ευθύνης τους να προστατεύουν τους ανθρώπους που προσπαθούν να διαφύγουν από τη βία, τις διώξεις και τις συγκρούσεις. Και κάθε μέρα που περνά, η αναποφασιστικότητα και η αδράνεια τους προκαλούν τεράστια ανθρώπινη δυστυχία.
Αλλά αν δεν μπορούμε να βασιστούμε στους
πολιτικούς μας για να αλλάξουμε τον κόσμο,
θα το κάνουμε μόνοι μας

Παρασκευή, 23 Σεπτεμβρίου 2016



(New York, Paris) FIDH welcomes the unprecedented initiative by the United Nations General Assembly to hold a world summit on Refugees and Migrants on 19 September to discuss a “more humane and coordinated approach” to migration. It urges Heads of State and government to use this opportunity to take concrete actions to protect the rights of refugees and migrant persons.
Wars, daily persecutions, poverty, environmental factors push more and more people to flee their countries. Global forced migration is on the rise. In 2015, according to the United Nations High Commissioner for Refugees (UNHCR), 65.3 million people were displaced because of conflict, persecution and human rights violations [1]. It is 5.8 million more than in 2014. As of September 2016, it is estimated that 4.8 million people had fled the conflict in Syria.
In 2015, only about one million people sought protection in Europe. But so far, the European response to increased flows of migrants, asylum seekers and refugees has been completely inadequate at best, shameful most of the time. It included the construction of walls and fences, push-backs, denial of the right to asylum, systematic administrative detention, confiscation of valuables, xenophobia, stigmatisation and, in some cases, criminalisation. The EU and member States’ approach remains security centred and aimed at sealing off and militarize borders, with the help of the newly created European Border and Coast Guard which is set to replace the European Union Agency for the Management of Operational Cooperation at the External Borders of the European Union, Frontex [2].

Κυριακή, 14 Αυγούστου 2016


Secretary-General Ban Ki-moon attends refugee resettlement event with UNA-USA, International Rescue Committee and the Annenberg Foundation, at the Annenberg Foundation, in Los Angeles. UN Photo/Mark Garten

11 August 2016 – Encouraging young refugees gathered for an event at resettlement centre in Los Angeles to “study hard [and] be a full part of your new communities,” United Nations Secretary-General Ban Ki-moon urged the United States and other countries to keep reaching out to people in need, wherever they are, because “we will all be stronger” by building bridges instead of walls.
“Have hope […] I have faith in you,” Mr. Ban said in a special message to young people gathered last night for a back-to-school event hosted by the International Rescue Committee, the Annenberg Foundation and the UN Foundation, after his visit to resettlement centre where he met refugees, including from Guatemala and Syria, and other countries from Latin America, the Middle East and Africa.
He assured the gathering that he is working hard for other refugee families around the world, and noted that on 19 September, at UN Headquarters in New York, the General Assembly will convene a Summit on Refugees and Migrants where, among other proposed commitments, governments will agree that refugee children should go to school as soon as possible after arrival in the country that gives them asylum.
“I encourage countries like the United States to continue to demonstrate leadership by providing safe haven to more refugees – including Syrian refugees,” said the Secretary-General, adding: “Let’s keep reaching out a helping hand to people in their time of need. Let’s never give in to the forces of fear and division. Let’s welcome people into their new communities as neighbours and friends. Let’s build bridges, not walls. We will all be stronger for it.”
He went on to recall that he himself had been displaced as a young boy. “I did not flee my country, but my family and I were driven out of our village by war – the Korean war. I was only 6 years old. Everything was destroyed. The United Nations came to our rescue. They gave us food. They gave us shelter. They gave us school supplies,” he said.
“Now I am here as the head of the United Nations to give school supplies to you. If I could do it, you can do it,” said Mr. Ban.
Earlier yesterday, the Secretary-General also participated in a public discussion with United States Congressman Ed Royce, the chair of the House Foreign Affairs Committee. He thanked the Congressman for his leadership on a wide-range of global issues. During a bilateral meeting, they had an opportunity to discuss the situations is South Sudan, Myanmar and the Korean peninsula.
Mr. Ban also participated in two events with the creative community yesterday, in which he talked to attendees, including, among others, film producer and director Brett Ratner, about how he strongly believed in the ability of the industry to be a power for social good.




In June 2016 voters in the UK, once the largest and most powerful colonial power on earth, voted for a Brexit — for Britain’s exit from the European Union (EU). Media pundits proclaimed the ‘yes’ vote as a vote fuelled by far-right xenophobia — supposedly, the statistics showed that the ‘yes’ vote was driven mostly by the not so highly educated working class, those that blame their relative decline of their standard of living on competition brought about by immigration, open borders and the flood of refugees. In short, the Brexit vote, according to the ‘experts’, was an isolationist and xenophobic vote — a vote for a wall of some sort. In many ways, this is true — the far-right in the UK exploited the increasingly insecure working class and sinisterly pointed their anger against a convenient scapegoat: the invading foreigners. The solution: let’s quit the world and build a wall — Britain is great and it needs no one!
Besides the fact that the misguided working class will not find their salvation in isolationism, the “leave us alone” tendency of the British blue collar populace is ironic, to say the least. Beyond ironic, this sentiment is nothing short of hypocrisy and utter disrespect to millions of people that have been exploited for centuries. A nation that for centuries knew no walls and respected no borders — back when it pillaged four continents, from the riches of Africa to the treasures of Indochina and the entire Indian subcontinent, is now crying foul, demanding a wall and asking to be left alone.


Chris Doyle

Europe is failing at every level to honour its legal and moral commitments to refugees fleeing Syria, Iraq and beyond

Tucked away at the back of the old Muslim cemetery on the outskirts of Kos town on the Greek island are a series of freshly dug graves, around half with headstones. Most but not all are named.  
Buried here are 37 refugees who, fleeing from Bodrum on the Turkish coast, drowned in the waters of the Aegean. Most of them are Syrian, but there are plenty of Afghanis and Iraqis, too. Relatives of the refugees with unmarked graves had promised to return when they could afford to pay for the headstones.
The author at the graveyard in Kos, Greece in July (Twitter/@doylech)
The most heart-wrenching site is the line of empty graves dug for those refugees yet to drown, a testament to the expectation that the crisis is far from over. 
At the heights of last summer’s refugee crisis, 15,000 refugees made it to Kos. Most moved on, leaving around 677 today on the island who are in limbo, with little hope that that they can go forward. “What do you think of Ireland?” one asked me hopefully. For sure, they are the less unfortunate than those still trapped in Syria under bombs and siege, but each one had an epic story of suffering and horror. Many are middle class, educated and desperate to work and educate their children.
As for so many of these refugees, the system in Europe has failed them. This was the key finding of the latest report of the UK Parliament’s home affairs select committee released this week. It is grim reading for those who believe that richer countries, including Britain, have a responsibility to take their fair share of refugees.

Σάββατο, 2 Ιουλίου 2016


By Andrew MacMillan and José Graziano da Silva

José Graziano da Silva is Director-General of the Food and Agriculture Organization of the United Nations (FAO). Andrew MacMillan, former Director of Field Operations.
Refugees at the Greek-Macedonian border near the town of Idomeni. Credit: Nikos Pilos/IPS
Refugees at the Greek-Macedonian border near the town of Idomeni. Credit: Nikos Pilos/IPS

ROME, Jun 20 2016 (IPS) - European nations from which millions once left to escape hardship and hunger – Greece, Ireland, Italy – are today destinations for others doing the same.
Many people are on the move. The really big numbers relate to rural-urban migration in developing countries. In 1950, 746 million people lived in cities, 30 percent of the world’s population. By 2014, urban population reached 3.9 billion (54 percent).
By comparison, about 4 million migrants have moved into OECD countries each year since 2007.(*) And 60 percent of Europe’s 3.4 million immigrants in 2013 came from other European Union member states or already held EU citizenship. Those from outside amounted to less than 0.3 percent of the EU’s population.
Conflicts in Afghanistan, Iraq and Syria, along with the breakdown of law or of freedom in Libya, Eritrea, Somalia and South Sudan, have catalyzed a surge in asylum seekers – whose numbers climbed to 800,000 in OECD countries alone in 2014 and who, under international law, must be protected.
Growing apprehension in some recipient countries has led to calls for fences and walls to cut migrant flows. Barriers, however, are costly, can be circumvented, and are all too reminiscent of the restrictions on liberty from which many migrants are seeking refuge.
The urge for a better life is the main driving force for migration, both local and international. People are “pulled” by the belief that better prospects exist elsewhere. As mobile phones and internet access have reached the remotest corners of the world, such beliefs have proliferated.

Κυριακή, 19 Ιουνίου 2016


In this photo released by the Syrian official news agency SANA, Syrians gather around damaged buildings after a bomb attack at the Sayyida Zeinab suburb, Damascus, Syria, Saturday, June 11, 2016. Two bombs went off Saturday near the Syrian capital, killing at least eight people and wounding over a dozen others in the latest attack to hit the predominantly Shiite area in recent months, state TV and an opposition activist group said. (SANA via AP)

In this photo released by the Syrian official news agency SANA, Syrians gather around burning buildings after a bomb attack at the Sayyida Zeinab suburb, Damascus, Syria, Saturday, June 11, 2016. Two bombs went off Saturday near the Syrian capital, killing at least eight people and wounding over a dozen others in the latest attack to hit the predominantly Shiite area in recent months, state TV and an opposition activist group said. (SANA via AP)

This photo released by the Syrian official news agency SANA, shows the scene after a bombing attack at the Sayyida Zeinab suburb, Damascus, Syria, Saturday, June 11, 2016. Two bombs went off Saturday near the Syrian capital, killing at least eight people and wounding over a dozen others in the latest attack to hit the predominantly Shiite area in recent months, state TV and an opposition activist group said. (SANA via AP)

DIDIMOTICHO, Greece (AP) — Europe seemed like the promised land, worth risking their lives to reach. But in a muddy field on the northern edge of Greece, their dreams died. Now, dozens of Syrian refugees are risking their lives again but in the opposite direction — paying smugglers to take them back to Turkey, and heading home.
Rather than brave the often treacherous waves of the Aegean again, they face the dangerous currents of the Evros River, which runs along the Greek-Turkish border. Each night, groups of migrants and refugees huddle at the railway station of the small border town of Didimoticho, about 3 kilometers (2 miles) from the frontier, setting up small tents and waiting for their chance to cross.

Δευτέρα, 23 Μαΐου 2016


Syriza’s capitulation to the troika has made the plight of refugees even worse.

Refugees in the Mediterranean Sea in 2014. UNHCR / Flickr
Refugees in the Mediterranean Sea in 2014. UNHCR / Flickr

Last year, the attempt of Greece’s newly elected radical-left government to resist austerity policies imposed by the European Union institutions and the International Monetary Fund put the country at the center of world attention. This battle was definitively lost when Alexis Tsipras capitulated in July to the demands of the creditors, signing up to a third memorandum only days after a referendum in which Greeks had rejected a softer EU proposed austerity package.
Since that moment, the plight of Greek society has only deepened. But it is now a silent suffering, deprived of the expectation of change and hope that had fueled the mobilizations of recent years.
But 2016 again made Greece headline news, this time for a different reason. The laboratory of neoliberal shock therapy is also Europe’s entrance gate for the millions of people leaving countries devastated by war and poverty.
The refugee crisis has illuminated how “Fortress Europe” acts as the complementary side of a neoliberal, deeply antidemocratic, and authoritarian “European integration.” It has killed the hopes of a left which believed it was possible to break from neoliberalism within the framework of the EU, as “European values” became an alibi for the display of imperialist violence and hypocrisy.
The Mediterranean’s role as the graveyard of Fortress Europe — and southern Europe’s role as its guards — is not new. The “externalization” of the EU border started in the early 1990s and acts as the indispensable supplement to the “free movement of capital, goods, and people” inside the EU — with the movement of “people” always posing the most problems.

Παρασκευή, 29 Απριλίου 2016



Πρόσφυγες αναζητούν “δρόμο επιστροφής” μέσω Έβρου ( φωτό:σιδηροδρομικός σταθμός Ν. Ορεστιάδας)
Πρόσφυγες αναζητούν “δρόμο επιστροφής” μέσω Έβρου ( φωτό:σιδηροδρομικός σταθμός Ν. Ορεστιάδας)
Εγκλωβισμένοι για πολλές ημέρες ή και μήνες στην Ελλάδα, με την απόγνωση ζωγραφισμένη στα μάτια, απογοητευμένοι, φοβισμένοι, με τις ελπίδες για ένα ανθρώπινο και αξιοπρεπές “αύριο” να εξανεμίζονται μέρα με τη μέρα. Τις τελευταίες ημέρες, όλο και περισσότεροι πρόσφυγες, κυρίως Σύριοι, ανηφορίζουν προς τον Έβρο κι επιχειρούν να “επιστρέψουν” στην Τουρκία μέσω του ποταμού Έβρου ή ακόμα και στην εμπόλεμη πατρίδα τους.
Έφθασαν στην Ελλάδα μέσω της “θαλάσσιας οδού” του Αιγαίου, καταγράφηκαν, τους έδωσαν τα σχετικά έγγραφα και... εγκλωβίστηκαν κάπου στην Αθήνα ή σε κάποιο κέντρο φιλοξενίας. Γυναίκες με ανήλικα παιδιά, βρέφη, νέοι άνθρωποι που προσπάθησαν να γλιτώσουν από τη θηριωδία του πολέμου, την καταστροφή, να ξαναστήσουν τη ζωή τους στην “πολιτισμένη” Ευρώπη που φρόντισε να “σφραγίσει” τις πόρτες της με “φράχτες” και να δείξει το πιο σκληρό, ξενοφοβικό κι απάνθρωπο πρόσωπό της.
Στο σιδηροδρομικό σταθμό της Νέας Ορεστιάδας, του Διδυμοτείχου, σε εγκαταλελειμμένες αποθήκες γύρω από τους σταθμούς μπορεί να δει κανείς αρκετούς πρόσφυγες που φθάνουν στην περιοχή ελπίζοντας πως θα μπορέσουν να περάσουν “απέναντι”. Πιστεύοντας σε φήμες ή πληροφορίες που διακινούνται, σκοπίμως ή αφελώς, που τους λένε πως άμα φθάσουν στην Ορεστιάδα θα περάσουν εύκολα στην Τουρκία, μαζεύουν τα “κουράγια” τους και κάνουν την προσπάθειά τους. Μερικοί ίσως και να τα καταφέρουν, κάποιοι άλλοι το επιχειρούν μια, δύο, τρεις φορές, αποτυγχάνουν, απογοητεύονται και παίρνουν το τρένο της επιστροφής στην Αθήνα. Άλλοι δηλώνουν κατηγορηματικά πως δεν γυρίζουν πίσω (σ.σ στην Αθήνα). “Καλύτερα να πεθάνω”, λέει ένας από αυτούς.
Κοιμούνται σε χαρτόκουτες, χωρίς κουβέρτες ή υπνόσακους. Κάποιοι από αυτούς έχουν να φάνε για μέρες. Ευάλωτοι σε ασθένειες, κυρίως τα μικρά παιδιά. Κάποια από αυτά δεν είναι ούτε ενός έτους. Το μεσημέρι της Μ. Πέμπτης ένα πιτσιρίκι, εμφανώς σε κακή κατάσταση, μεταφέρθηκε από εθελοντές αλληλέγγυους στο νοσοκομείο Διδυμοτείχου. Ίωση διέγνωσαν οι γιατροί. Οι γονείς του δεν ήθελαν να μείνει το παιδί στο νοσοκομείο. Το πήραν και ξαναγύρισαν στο σιδηροδρομικό σταθμό Ορεστιάδας.
Καμιά δομή, καμιά υπηρεσία δεν ενδιαφέρεται γι' αυτούς. Μόνο κάποιοι εθελοντές – αλληλέγγυοι που προσπαθούν να βοηθήσουν, να σταθούν δίπλα τους. Να καλύψουν, όσο και όπως μπορούν, κάποιες ανάγκες τους. Μια αλλαξιά ρούχα, ένα μπουφάν, παπούτσια, κουβέρτες, νερά, φαγητό, αλλά κυρίως ανθρωπιά, ένα χαμόγελο, λίγο ενδιαφέρον...
Κι αν κάτι από αυτά περισσεύει από το σπίτι, τη ντουλάπα, το ψυγείο και κυρίως από την ψυχή και την ανθρωπιά των κατοίκων της προσφυγικής Ν. Ορεστιάδας, μπορούν να το προσφέρουν τώρα που υπάρχει ανάγκη για τους ξεριζωμένους και απεγνωσμένους αυτούς ανθρώπους.  


Τετάρτη, 13 Απριλίου 2016


Γιώργος Παπαχριστοδούλου


Η συστηματική, διευρυμένη, σχεδόν καθημερινή χρήση του όρου «προσφυγική ροή» στον δημόσιο λόγο για το προσφυγικό ζήτημα οικοδομεί μια κυρίαρχη, συστημική, απάνθρωπη εικόνα. Παρότι αναφερόμαστε σε ανθρώπους που προσφεύγουν για στοιχειώδη στήριξη στις κοινωνίες μας, τις δυτικές κοινωνίες (στον βαθμό που η νεοελληνική κοινωνία έχει απαρνηθεί κάποια, ιδιαίτερα βαλκανικά της χαρακτηριστικά), συνηθίζουμε να υιοθετούμε έναν όρο που παραπέμπει περισσότερο στη φυσική επιστήμη (ροή, ρευστά) και, κυρίως, χρησιμοποιείται από την κυρίαρχη γλώσσα για να περιγράψει κάποιες συστατικές της αρχές.
Προτού ο δημόσιος λόγος, συστημικός και αντισυστημικός, αρχίσει να κυριαρχείται από την προσφυγική, μεταναστευτική ροή, είχαμε εξοικειωθεί με τη ροή του χρήματος, τη ροή των εμπορευμάτων.
Δεν είναι περιττό να θυμίσω ένα σύνθημα από μια παλαιότερη αντιρατσιστική διαμαρτυρία: «Τα εμπορεύματα ελεύθερα κυκλοφοράνε / στους ανθρώπους διαβατήρια ζητάνε». Όραμα του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού αποτελεί η διαρκής, κοινωνικά ανέλεγκτη, περιβαλλοντικά επιζήμια ροή χρήματος και εμπορευμάτων και όσων τα διαχειρίζονται είτε ως πολιτικοί είτε ως εμπορικοί αντιπρόσωποι.
Σε αυτό το πλαίσιο, όπου η ζωή μετατρέπεται σε μέγεθος που στοχεύει στην αύξηση του ΑΕΠ, οι πρόσφυγες/μετανάστες, όπως οι γηγενείς με τα όποια δικαιώματα, εννοούνται ως εμπορεύματα. Με τους συνοριακούς σταθμούς παλιότερα, τους φράχτες σήμερα από τον Έβρο ως την κεντρική Ευρώπη, να ρυθμίζουν τη ροή, στα μέτρα ενός βιοπολιτικού ελέγχου της ύπαρξης.
Η κάνουλα ανοίγει και κλείνει όποτε το επιθυμεί το σιδερόφραχτο χέρι της παγκόσμιας κυριαρχίας. Είναι το ίδιο χέρι το οποίο ανοίγει την πηγή της μετανάστευσης και της προσφυγιάς – τον πόλεμο για την κρατικο-επιχειρηματική επικυριαρχία σε εδάφη, πηγές ενέργειας, φυσικό-πολιτιστικό πλούτο σε χώρες της ευρύτερης Μέσης Ανατολής και της Αφρικής.
Κι όταν μιλάμε για ροή, όπως συμβαίνει με τη ροή των ποταμών, ο σχεδιασμός θα περιλαμβάνει και μεγάλα φράγματα. Ο φράχτης του Έβρου, τον οποίο οικοδόμησε και συντηρεί η εγχώρια εθνικιστική υστερία, οι φράχτες στην Ευρώπη, είναι παρόμοιας σύλληψης με τα φαραωνικά μεγάλα φράγματα στους ποταμούς, τα οποία διαταράσσουν τα οικοσυστήματα, στερώντας το νερό από τους πολιτισμούς που ακμάζουν δίπλα στις όχθες.




«Nα αφαιρεθούν τα τείχη», ζήτησε ο πάπας Φραγκίσκος σε μήνυμά του προς την σύνοδο για την ειρήνη και την μη χρήση βίας η οποία βρίσκεται σε εξέλιξη στην Ρώμη. «Πρέπει να αφαιρεθούν τα τείχη, όχι μόνον τα μεταφορικά», αλλά και «εκείνα της λυπηρής πραγματικότητας», υπογράμμισε ο Αργεντινός ποντίφικας στο μήνυμά του. 
Σύμφωνα με τον Φραγκίσκο, «πρέπει να θεωρηθούν οι συνάνθρωποί μας αδελφές και αδελφοί», ώστε να «ξεπερασθούν πόλεμοι και συγκρούσεις» και «να αφαιρεθεί το μεγάλο εμπόδιο, εκείνο που εγείρεται με το τείχος της αδιαφορίας». «Οι πρόσφατες εξελίξεις μας δείχνουν ότι αν μιλώ για τείχος δεν είναι μόνον για να χρησιμοποιήσω μεταφορική γλώσσα, αλλά και επειδή πρόκειται για μια λυπηρή πραγματικότητα», υπογραμμίζει ο πάπας. 
Σύμφωνα με την διαδικτυακή έκδοση της ιταλικής εφημερίδας Λα Ρεπούμπλικα, «η αναφορά στο κλείσιμο των συνόρων μεταξύ Ελλάδας και ΠΓΔΜ είναι σαφής, όπως και στο δράμα που ζουν έντεκα χιλιάδες μετανάστες στην Ειδομένη».

Το πλήρες τηλεγράφημα του ανταποκριτή μας Θ. Ανδρεάδη - Συγγελάκη στη συνδρομητική ιστοσελίδα του ΑΠΕ-ΜΠΕ.

Πέμπτη, 7 Απριλίου 2016



Hungarian soldiers close a border with Croatia near the village of Botovo, Croatia in this October 17, 2015 file photo.

In early March, Europe's migration chief Dimitris Avramopoulos squelched through a muddy refugee camp on Greece's border with Macedonia and peered through the barbed-wire topped fence that stands between tens of thousands of migrants in Greece and richer countries that lie to the north.
By building fences, by deploying barbed wire," he said, "it is not a solution."
But Avramopoulos has not always preached that message – and his changing views capture the tangle Europe has got itself into as more than a million migrants and refugees have floated in on Greek waters since the start of 2015.
In 2012, when he was Greek minister of defense, Greece built a fence and electronic surveillance system along its border with Turkey. The cement and barbed-wire barrier and nearly 2,000 extra guards were designed to stop a sharp rise in illegal immigrants.

Κυριακή, 13 Μαρτίου 2016


  • Dinko Valev's units use military vehicles and dogs to hunt asylum seekers
  • He hands illegal migrants over to the police 'because they are all jihadists'
  • Wants Bulgarian state to fund operation and pay for every captured refugee
  • Human rights group accuse Valev of terrorising migrants with death threats

Dinko Valev, 29, has managed to acquire two armoured vehicles to travel through rough territory around the city of Yambol near the border with Turkey.
He says the reaction has been so positive among the population that he is now trying to recruit more people to expand his vigilante operation.
And he even wants the Bulgarian government to fund the operation and pay for every captured refugee.
He regards every illegal migrant as a jihadist and dismissed claims he was terrorising his captives.  
He said: 'I would describe it as simply a sporting activity. You can't describe sportsmen as violent.'
Scroll down for video 
Bounty hunter: Bulgarian gangster Dinko Valev stis on an armoured vehicle which he uses to track down and round up illegal migrants near his home in the city of Yambol in south-eastern Bulgaria
Bounty hunter: Bulgarian gangster Dinko Valev stis on an armoured vehicle which he uses to track down and round up illegal migrants near his home in the city of Yambol in south-eastern Bulgaria

Παρασκευή, 4 Μαρτίου 2016


Les accords visant à limiter les migrations sont profondément insuffisants

Human Rights Watch

Des familles de réfugiés et de migrants au large de la côte ouest de la Turquie, non loin du village de Cesme, avancent vers des canots pneumatiques le 4 novembre 2015, afin de rejoindre l'île grecque de Chios dans la mer Egée.
Des familles de réfugiés et de migrants au large de la côte ouest de la Turquie, non loin du village de Cesme, avancent vers des canots pneumatiques le 4 novembre 2015, afin de rejoindre l'île grecque de Chios en mer Egée. 
© 2015 Reuters
(Bruxelles) – L’accord conclu entre l’Union européenne et la Turquie est une réponse politique défaillante et potentiellement dangereuse aux afflux de réfugiés en mer Egée, a déclaré Human Rights Watch aujourd’hui. Les responsables turcs et de l’UE se réuniront à Bruxelles le 7 mars 2016 afin de discuter de la mise en œuvre d’un plan d’action commun qui, l’UE l’espère, mettra un frein aux flux de migrants et de réfugiés de la Turquie vers la Grèce.
Human Rights Watch a publié hier un document de questions/réponses, donnant notamment des explications sur les raisons pour lesquelles la Turquie ne peut pas être considéré comme un pays d’asile sûr.